بیعت می‌کنند؛ دست خدا بر دست آنان است﴾¹ و ﴿هر چیزی نابود می‌شود، مگر وجه او﴾².

پس آیات نخست که آفریدگار را از رؤیت، مشابهت و احاطه پاک می‌دارند، به «ذات» اشاره دارند؛ یعنی همان نور لاهوت مجردی که دیده نمی‌شود (حدّ مجهول). و آیات دیگر که متضمن ظهور آفریدگار و آمدنش و اینکه او دارای جانب و کلام و دو دست و چهره است، به «صورتی» اشاره دارند که ذات از طریق آن در میان خلق انسانی ظاهر گشته است (حدّ معلوم)؛ چرا که آن صورت، بر اساس دیدگاه بیننده و نه از نظر حقیقت، دارای چهره و دو دست و کلام و آمد و رفت بود.

‌و به تعبیری دیگر می‌گوییم: آیاتی که متضمن تنزیه و تجرید آفریدگار شامل تنزیه (پاک و منزه دانستن خداوند از هر نقصی) و تجرید (پیراستن از هرگونه وابستگی و ویژگی‌های مادی) است، به قدرتی اشاره دارند که از آن صورت ظاهر شد و آن صفتِ ذات و دلیل الوهیت است و به واسطه‌ی آن، خالق از مخلوق و پروردگار از پروردگی‌شده بازشناخته شد؛ و آیاتی که متضمن ذکر رؤیت آفریدگار و آمد و رفتش و اینکه او دارای دو دست و کلام و جانب و وجه است، به مظاهر عجزی اشاره دارند که از آن صورت نمایان گشت.