ظهور است که حجت بر آنان قائم می‌شود، تا هر کس را مقدر است که از روی دلیل آشکار نابود شود و هر کس را مقدر است که از روی دلیل آشکار زنده گردد. و هیچ لذتی با لذت دیدار و مناجات او برابری نمی‌کند، و هر کس بخواهد بر وصف این لذت واقف شود، باید کتاب‌های صوفیان اهل وجد را بخواند.
و در رسائل «اخوان الصفا و خِلّان الوفاء» چنین آمده است: «یکی از اهل توحید شنید که مردی این آیه را می‌خواند: ﴿گفتند: پس پاداش او چیست اگر دروغ بگویید؟ گفتند: پاداش او کسی است که در بارش آن امامت یافت شود؛ این‌گونه ستمکاران را کیفر می‌دهیم﴾1. پس آن شخص (اهل توحید)، آیه را تکرار کرد و فریادی کشید و مبهوت شد تا آنکه روحش از بدنش خارج گشت.
پس عارفان گفتند: معنای عبارت «کیفرش آن کسی است که در بارش یافت شود» به این صورت تعبیر شد که: «محبوب، همان پاداش و جزای عاشق است؛ زیرا اوست که در بار (قلب و وجود) عاشق یافت می‌شود». منظورشان این است که صورت محبوب در نفس عاشق تصویر شده و نقش و شمایل او در قلبش حک گشته است، و پس این وصال و حضور محبوب، پاداش اوست.»