و از کتاب «حجّة العارف» نوشته امام عالم و فقیه، حمزه بن علی بن شعبه الحرانی (ره) آمده است:«پس اگر بپرسی: آفریدگار چیست؟ آیا جسم است یا عرض یا جوهر یا جنس؟ پاسخ و توفیق از آنِ خداست این است که: تنها موجودات محدث (پدید آمده) هستند که تعریف، توصیف و تعیین کیفیت می‌شوند، زیرا آن‌ها موجوداتی هستند که ساختار(ماهیت)، جوهر و جنسشان محدث است. اما آفریدگار، نه موصوف است و نه محدود؛ زیرا او قدیم است و نه جوهر است، نه عرض، نه جسم و نه جنس. بلکه او با دلیل ظهورش برای جنس بشری، مانند آن جنس ظاهر شده است، اما بدون آنکه توسط او احاطه شود یا درک گردد؛ بلکه برای خلق، مانند خلق ظاهر شد تا امر و نهی او را بفهمند و وجودش را اثبات کنند، زیرا کسی که ناشناخته باشد، نزدیک است که هیچ باشد(هیچ چیزی نباشد)».

‌«پس اگر بگویی: هر موجودی را چشم می‌بیند، هوا او را در بر می‌گیرد، در مکانی مستقر است، در زمانی سخن می‌گوید، اعراض (ویژگی‌های متغیر) بر او عارض می‌شوند و جهت‌های شش‌گانه یعنی: بالا، پایین، پشت، پیش، راست و چپ او را محدود می‌کنند؛ و این‌ها همگی صفات موجودِ محدث (نوپدید) است، و موجود محدث نمی‌تواند به موجود قدیم دست یابد، زیرا در توان او نیست که امر ازلی را درک کند!».