پدیدآورنده آسمان‌ها و زمین، ای دانای غیب و شهادت﴾¹، عالم علوی و عالم سفلی، ﴿تو میان بندگانت حکم می‌کنی﴾ یعنی تو در میان بندگانت ظاهر شدی در آنچه میانشان در مورد اجابت و انکار اختلاف بود. و از همین روست سخن خداوند در این باره که: ﴿یکسان است از شما کسی که سخن را پنهان کند یا آشکار سازد، و کسی که شب‌ها پنهان شود و روزها به راه افتد﴾² منظور کسی است که اقرار یا انکار خود را پنهان کند. و مقصود از آن که روز به راه افتد، کسی است که به آن شخصِ ظاهر، یعنی همان تجلی‌بخشِ قدرتِ آشکار و استوار، اقرار کند. و مقصود از آن که شب پنهان شود، کسی است که بر انکار آن شخصِ ظاهر به قدرت خیره‌کننده، اصرار ورزد. و خداوند سبحان در مثال این موضوع فرموده است: ﴿پس نشانه شب را محو کردیم و نشانه روز را روشن ساختیم﴾³.

«و سخن اهل جحود و انکار درباره او در اظهار غیبت این است که: "همانا آن شخص مفقود که مقصودِ متن شما بود که او آفریدگار و خالق و خدای شماست، ما او را مرده و مفقود دیدیم، با حوادثی که در او ظاهر شد". پس خداوند درباره شک و