یابند و آن را بفهمند؟»مولای ما علی -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «هر آنچه درباره من گفته شود، لزوماً به من منتسب نیست، و هر چه از من نقل شود، لزوماً بر من واجب (لازم) نیست، و هر آنچه در آن هستم، لزوماً گفتنش واجب نیست، و هر چه گفتنش واجب باشد، لزوماً اهلش حاضر نیستند، و هر چه اهلش حاضر باشند لزوماً وقتش فرا رسیده نیست؛ پس هرگاه اهلش باشند و وقتش فرا رسد و گفتنش واجب شود، آنگاه من آن را می‌گویم.»

و از کتاب «الصراط» نوشته مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- ، به نقل از مولای ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است:«و بدان ای مفضل، که ظهور وجود و مشاهده عیان هر دو به یک معنا هستند؛ زیرا او برای هر دو گروه یعنی عالمِ اقرارکنندگان و عالمِ انکارکنندگان به طور یکسان ظاهر شده است؛ هیچ چیزی کمتر از چیز دیگر نیست و هیچ معنایی پایین‌تر از معنای دیگر نیست، بلکه این یک کشف واحد و ظهوری از روی قدرت است. ظهور به یک حال واحد و تصریح به خطابه و دعوت، همگی به یک معناست. پس اختلافِ عوالم در این باره، به دلیل آرای فاسدشان بود، بدان گونه که خود مستحق آن بودند. پس خداوند حکمتش را در میان آنان با عدالت، تساوی و صراط مستقیم جاری کرد؛ پس اهلِ اجابت و سعادت آن را پذیرفتند و اهلِ کفر و شقاوت آن را انکار کرده و با آن مخالفت نمودند».آنگاه خداوند سبحان فرمود: ﴿بگو: بارالها، ای