مکانش پنهان کردم و شیث نام گرفتم؛ من خود را در یعقوب، در زمان و مکانش پنهان کردم و یوسف نام گرفتم؛ من خود را در موسی، در زمان و مکانش پنهان کردم و یوشع نام گرفتم؛ من خود را در سلیمان، در زمان و مکانش پنهان کردم و آصف نام گرفتم؛ و من خود را در عیسی در زمان و مکانش پنهان کردم و شمعون نام گرفتم و من خود را در محمد در زمان و مکانش پنهان کردم و علی نام گرفتم. من همان شاهد حاضری هستم که هرگز غایب نمی‌شوم؛ من همان حیّ قیوم هستم؛ من نهایتِ آرزوی جویندگان و پناهِ ترسیدگان هستم».
و در بخشی دیگر از این اثر آمده است: از آنچه ابوالحسن رائق بن خضر غسانی (رحمه الله) با اسنادی از مردمانش، به صورت مرفوع به حضرت محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- برای من روایت کرد، که روزی به اصحابش فرمودند: «من شما را به آداب خداوند و رسولش ادب می‌کنم؛ و آن این است که به شما فرمان می‌دهم که بنده برخیزد تنها برای مولای خود، و فرزند تنها برای پدرش، و آموزنده تنها برای آموزگارش، و شاگرد تنها برای حکیم، و کوچک‌تر تنها برای بزرگ‌تر. و خداوند ما گروه پیامبران را فرمان داده است که برخیزیم تنها برای پروردگاری که نامش والاترین است.»