گمان شد او دوست ندارد آن را آشکار کند، و چنان آشکارش کرد که گمان شد نباید آن را پنهان نماید».
یعنی اینکه او باطنش را در ظاهرش و ظاهرش را در باطنش پوشاند؛ و مؤمنِ عارف کسی است که حقیقت را از میان این دو (ظاهر و باطن) تشخیص داده و استخراج کند.
و در بخشی دیگر از این اثر آمده است: راویان مورد اعتماد از مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- نقل کرده‌اند که ایشان در خطبه‌ای مشهور که تمام حاضران آن را شنیدند و اهل عقل و نظر به آن واقف شدند فرمودند:«دانشِ ساعت [قیامت] نزد من است، پیامبران بر من دلالت کردند و کتاب‌ها به توحید من سخن گفته‌اند...» تا آنجا که فرمودند: «من آسمانش را برافراشتم، زمینش را گستراندم، کوه‌هایش را استوار ساختم، نهرهایش را جاری گردانیدم، درختانش را رویاندم و میوه‌هایش را بیرون آوردم؛ من خورشیدش را طلوع دادم و ماهش را تابان کردم...» تا آنجا که فرمودند: «من خلق را آفریدم و روزی را گستردم من پروردگارِ پروردگاران و مالک اختیار انسانها هستم...» تا آنجا که فرمودند «من پیامبران را فرستادم و پیام‌آوران را خبر دادم من خود را در آدم، در زمان و مکانش پنهان کردم و هابیل نام گرفتم؛ من خود را در نوح، در زمان و