این ابیات محتوای سخن خداوند متعال را در بر دارد که می‌فرماید: ﴿همانا نزد خدا علم ساعت قیامت است و اوست که باران را می‌فرستد و می‌داند چه در رحم‌هاست؛ و هیچ نفسی نمی‌داند فردا چه کسب می‌کند و هیچ نفسی نمی‌داند در کدام زمین خواهد مرد؛ به‌راستی که خدا دانا و آگاه است﴾¹.

‌یعنی خداوند در این پنج مورد یگانه بود و مطلقاً علم یا فعل آن‌ها را به دیگری واگذار نکرد. پس مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- از آن‌ها آگاه هستند و هنگامی‌که به آن هاآن پنج چیز را خبر داد، و با استنادهای صحیح و روایات صریح ثابت شد که او بر اجرای آن‌ها توانمند است، اهل هدایت شناختند که او همان «معنای مقصود» و «ازل معبود» است؛ و اوست که رسولان به او دلالت کرده و کتاب‌ها از او خبر داده‌اند. خواننده می‌تواند برای بررسی بیشتر به کتب امامیه که در مناقب و معجزات ایشان نگاشته شده، به‌ویژه «مناقب ابی‌الفضل شاذان» مراجعه کند.

و در «سوره الشهادة» از کتاب «دستور» نوشته شیخ خصیبی آمده است: «گواهی می‌دهم که این صورت دیدنی، غایت کلی است؛ به این معنا که این صورت تمامیتِ آفریدگار نیست و آفریدگار نیز چیزی جز این صورت نیست. او از نظر اثبات