این عبارت است که: صورت تمامیتِ آفریدگار نیست و آفریدگار نیز چیزی جز این صورت نیست. آن شخص پرسید: پس درباره این سخن خداوند متعال که می‌فرماید ﴿چشم‌ها او را درک نمی‌کنند﴾ چه می‌گویی، در حالی که آن صورت، دیدنی و قابل مشاهده بود؟

‌به او می‌گوییم: "درک" در اینجا به معنای درکِ احاطه به طور کامل شناختن نیست، بلکه منظور درکِ مشاهده و وجود است. و این سخن که ﴿او چشم‌ها را درک می‌کند﴾ یعنی او چشم‌های تمام خلق را به طور جمعی می‌بیند بدون آنکه چیزی از او پنهان بماند و هیچ چیز از دید او دور نیست، زیرا اوست که هستی آن‌ها و کیان آن‌ها و آفریدگارِ آفریدگارِ آن‌ها را پدید آورده است. اما چشم‌های آنان او را جز به اندازه‌ای که استحقاق مشاهده داشته باشند درک نمی‌کنند؛ و دو نفر در نگاه به او برابر نیستند، و "اسم" او را چنان می‌بیند که "باب" نمی‌بیند، زیرا باب در مرتبه‌ای پایین‌تر از اوست؛ و به همین ترتیب هر شخص در هر مرتبه‌ای، او را به گونه‌ای می‌بیند که کسی که پایین‌تر از اوست نمی‌بیند.

‌و از دیگر مطالب اوست که پرسیده شد: «آیا او در عهد یا زمان یا وضعیتی به خلقش با نورانیت لاهوت (الوهیت) تجلی کرد؟» پاسخ دادیم: «بله». پرسید «کجای کتاب خدا این را گفته است؟» پاسخ دادیم: «سخن خداوند متعال که