مُمثَّل(آنچه مثال زده شده)، و اسم غیر از مُسمّی(اسم برده شده)، و رسول غیر از مُرسَل(فرستاده شده) است».
«به او می‌گوییم: آن صورت دیدنی که او با آن ظاهر می‌شود، مخلوق نیست؛ و اگر می‌گفتیم این صورت مخلوق است و "معنا" جدا از آن است، در این صورت ما و سایر آفریدگان در این سخن برابر می‌شدیم و تفاوتی نداشتیم. و جایز نیست کسی بگوید که این صورت در دنیا نبوده و آفریده نشده است، یا اینکه این صورت مانند سایر صورت‌ها و آفریدگان است. آن شخص پرسید: اگر به تو پاسخ دهیم که آن صورتِ توصیف شده به انزع البطین که بخشی از موهای جلوی سرش ریخته و پیشانی‌اش پهن شده است با قامتی متوسط میان مردان، یعنی علی بن ابی‌طالب؛ همان که پیشانی‌اش گشاده و روشن، چشمانی کشیده، دستانی نیرومند، شانه‌هایی پهن و ساق پاهایی باریک، این صورت اوست؛ آیا این صورت خودِ اوست یا غیر او؟»
به او می‌گوییم: اگر بگوییم این صورت مخلوق است، مانند سایر آفریدگان و مخالفانی می‌شویم که او را لعن می‌کنند و از او بیزاری می‌جویند (ناصبیان) و کسی دیگر را بر او مقدم می‌دارند و می‌گویند او نیز مانند آن‌ها مخلوق است. اما ما می‌گوییم این صورت دیدنی، از نظر اثبات، ایجاد، مشاهده و یقین، خودِ اوست؛ اما باید دانست که او (در کمالش) با این صورت در یک جمع و کُل و احاطه یکی نیست، بلکه مشابه