خداوند متعال در قرآن می‌فرماید: ﴿و اگر می‌خواستیم، آنان را در همان جایگاهشان مسخ می‌کردیم﴾¹.

و از همین دست، کلام صاحب بن عباد است:

«اگر روحم در آسایش است، پس این آسایش از توست،و اگر روزی رنجور گشت، تو مهربانِ او هستی.با نام‌های نیکوی تو، جانم را آرام می‌کنم،آن‌گاه که نسیم از قدسِ جلالِ تو جاری شود».

‌و یکی از شاعران سروده است:

«چه بگویم، در حالی که مناقب اواز هر صفتی برتر است و هر شکوهی در برابر او ناچیز می‌نماید.او کسی است که رفعتش از حدِ قیاس و اندازه گذشت،تا جایی که مردم در معنای او سرگشته شدند و اختلاف کردند».

‌و ابن حماد گفته است:

«او کسی است که خورشید هنگام سلام کردن، با او سخن گفت،آشکارا و در حالی که هر موجود زنده‌ای می‌شنید.ای اول، ای آخر، ای ظاهر،ای باطنی که رازت در پسِ حجاب‌ها به امانت نهاده شده است».