می‌دهند﴾¹، نویسنده می‌گوید: و در عبارت شاعر «لَدَيْهِ يَسْجُدُ الْمَلَكُ» (با فتح لام) منظور «مَلَک» به معنای مفردِ ملائکه است و این اشاره دارد به فرمایش خداوند متعال: ﴿و هر آنچه در آسمان‌ها و زمین است، چه از روی رضا و چه از روی ناچاری در برابر خدا سجده می‌کنند﴾² (که منظور همان فرشتگان هستند).

‌و ابن ابی‌حدید نیز با همین معنا که هستی وابسته به وجود ایشان است سروده است:

«به خدا سوگند اگر حیدر -عَزَّ عَزُّهُ- نبود، دنیا نبود،و آفریدگان در یک مکان جمع نمی‌شدند».

و از ابوعبدالله حجاج چنین نقل شده است:

«اگر می‌خواستی آنان را در خانه‌هایشان مسخ کنی، مسخ می‌شدند،یا اگر می‌خواستی به زمین می‌گفتی: ای زمین، این‌ها را ببلع (به زیر خود بکش)!و همانا اگر نام‌های نیکوی تو بر بیماری خوانده شود،او از بیماری‌اش شفا می‌یابد و از هر گزندی کفایت می‌گردد».