و از کلام یکی از شاعران دیگر آمده است:

«ای کسی که عقل‌ها به سوی او اشاره می‌کنند و کسی که خردمندان در برابر عظمت او، خود را ناتوان و در مخاطره می‌بینند».

‌و دیگری سروده است:

«چگونه از آتش جهنم بترسد کسی که ایمان دارد که تو مولای او هستی، در حالی که تو تقسیم‌کننده (و دورکننده) آتش هستی».

در کتاب «المشارق» از کلام یکی از شاعران که احتمالاً «بُرسی» است آمده است:

‌«عقل نوری است و تو معنای آنی،و جهان رازی است و تو سرآغاز آنی.و تمام آفریدگان، هرگاه گرد هم شوند،همه بنده هستند و تو مولای آنان هستی.تو همان ولیّی هستی که مناقبهایش،در میان آفریدگان، هیچ همتایی برایش است.ای آیت خدا در میان بندگان، و ای رازِ آن کسی که معبودی جز او نیست.برای تو همین افتخار، عزت و رفعت کافی است،که جهانیان در برابر والایی تو، سرگشته و حیران‌اند».

‌