و همچنین از قول امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- آمده است: «ای مفضل این را بگیر، زیرا این از گنجینه‌های علم و گنجینه‌های پنهان آن است. آن را جز برای اهلش آشکار مکن...» و الی آخر.

سپس به گروه‌ها و سازمان‌ها در انواع مختلفشان، حتی سازمان‌های سیاسی بنگرید؛ می‌بینیم که آن‌ها رازهای خود را پنهان می‌کنند و تا فرصت مناسب برای اعلام آن فراهم نشود، آشکار نمی‌سازند. بر اساس همین قاعده است که «کلمه عبور» یا رمز عبور نزد سربازی که «نگهبان مرز» است وجود دارد. همانا حقایق الهی خورشیدهایی درخشان‌اند که نورشان بر نفوسِ شفاف و پاک می‌تابد و آن‌ها را روشن می‌کند؛ اما نفوسِ سخت و تاریک، نه از پرتوهای آن خورشیدها تأثیری می‌پذیرند و نه انعکاس نور آن‌ها را قبول می‌کنند.

‌و شاید کسی بگوید: «اگر این حقایق نزد شماست، چرا آن را برای خود نگاه داشته‌اید و آشکار نمی‌کنید تا جامعه از آن بهره‌مند شود؟» در پاسخ به این معترض می‌گوییم: ما این حقایق را به دلایل متعددی حفظ کرده و از دیگران پنهان می‌داریم:

‌اولاً: ما این حقایق را امانت‌هایی گران‌بها نزد خود می‌دانیم و امانت باید حفظ شود؛ و اگر قرار باشد تحویل داده شود، طبق قانون مصلحت و سود، شایسته است که در مکانی شریف و پاک قرار گیرد که صفات استحقاق و امانتداری در آن فراهم باشد.