«ای آن آتشی که شعاعش،برای موسی در میان تاریکی‌های فراگیر، برافروخته شد.ای کشتی نوح، در حالی که هر پهنه‌ی خاکی،در برابر دریای دریاها، همچون جوی کوچکی است».

‌خداوند متعال در سوره طه می‌فرماید: ﴿آن هنگام که موسی آتشی دید و به خانواده‌اش گفت: منتظر بمانید، من آتشی دیدم، شاید بتوانم از آن شعله ‌ای برایتان بیاورم یا راهنمایی در کنار آن آتش بیابم. پس چون به سوی آن رفت، ندا داده شد: ای موسی! من پروردگار تو هستم، پس کفش‌هایت را درآور، که تو در دره‌ی پاک "طوی" هستی﴾¹.

‌و به ابوالعلا معرّی نسبت داده شده که سروده است:

«به من می‌گویند در ستایش علی -عَزَّ عَزُّهُ- سخن بگو و مدحش کن،و اگر چنین نکنم، می‌گویند: او لجباز و دشمن است.نه از روی هراسی شعر را از او بازداشتم،و نه آن است که از راه راست (مذهب حق) روی گردانده‌ام.بلکه شعر خود را از کسی نگاه داشتم،که قرآن ما و مساجد بر بنیاد او بنا شده است.اگر آب هفت دریایی که آفریده شده‌اند، مرکب شود،و آسمان‌ها کاغذ (برای نوشتن) گردند،و تمام جنگل‌های خلق خدا، قلمِ نویسنده‌ای شوند،تا جایی که نوشتار، آن‌ها را به پایان