کرد که خنک شد.و علی جای پا (قدم) خود را،در همان جایی نهاد که دست خدا قرار داشت».
توضیح: امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- هنگام شکستن بت‌های مشرکان، قدم‌های خود را بر شانه رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- گذاشتند؛ و این همان جایگاهی است که خداوند در هنگام معراج، دستش را بر آن نهاد. و صاحبِ این قدم، کسی جز صاحبِ آن دست نیست (هر دو یکی هستند)، هرچند که خداوند از اعضا و جوارح پاک و منزه است.
در کتاب «القطرة» از یکی از شاعران در این باب آمده است:
«هدایت‌گر (پیامبر) به اوج رفعت عروج کرد،و بر شانه هدایت‌گر، علی بالا رفت.ای دادخواه، میان ما انصاف کن،که معراج کدام‌یک از آن دو، رفعت بیشتری داشت؟»
و شیخ عبدالباقی العمری بغدادی گفته است:
«و تو همان کسی هستی که قدمش در جایی قرار گرفت،که دست خداوند رحمان قرار داشت».
بعد از دو بیت مفقود، قصیده یا سیاق روایت چنین ادامه می‌یابد: