خدایی باشد که پادشاه ستوده است، مالک مهربان است، صورت‌بخش هر نوزاد (آفریننده هر موجود)، و پناهگاه هر رانده‌شده است. گستره‌دهنده بستر زمین و استوارکننده کوه‌هاست. روان‌کننده باران‌ها و آسان‌کننده خواسته‌هاست. دانای اسرار و درک‌کننده آن‌هاست. نابودکننده ملک‌ها و هلاک‌کننده آن‌هاست. غلتاننده و تکرارکننده اعصار و دوران‌هاست. واردکننده امور و خارج‌کننده سرچشمه آن‌هاست؛ آسمانش را فراگرفت و توده‌های ابر او را کامل کرد و جاری ساخت، و پاسخگوی سؤال و آرزوهاست، و شن‌های بیابان را گستراند...» تا آخر.
نویسنده در اینجا می‌گوید: و کیست که بتواند چنین تصرف مطلقی در کلام و معنا داشته باشد جز خداوند آفریدگار؟ (صفحه ۲۸۳ مفقوده است).
همچنین در کتاب «ینابیع المودة» آمده است که ابن‌عباس گفته است: «به امام علی -عَزَّ عَزُّهُ- نُه دهمِ علم داده شد و او داناترینِ مردم به آن یک‌دهمِ باقی‌مانده نیز هست».
در کتاب «القطرة» آمده است که امام شافعی در پاسخ به کسی که از او درباره امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- پرسیده بود، فرمود: «درباره مردی چه بگویم که دوستدارانش از ترس، فضایلش را پنهان کردند و دشمنانش از روی بغض و