فرمود: "آیا واقعه دشت ارزن را فراموش کرده‌ای؟ پس دیگر از چه تعجب می‌کنی؟" پس سلمان سکوت کرد. سپس امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- آن جام را گرفتند و تمام سپاه را سیراب کردند، در حالی که با وجود زیاد بودن جمعیت، از مقدار آب در آن جام چیزی کم نشد».
این حدیث و حدیث قبلی، در کتاب «صحیفة الأبرار» و کتاب «علی من المهد إلی اللحد» نوشته سید محمد کاظم قزوینی نیز ذکر شده است.
در کتاب «المناقب» آمده است: کلبی از ابی‌صالح، و ابوجعفر بن بابویه با سند خود از امام رضا -عَزَّ عَزُّهُ- و ایشان از پدرانشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت کرده‌اند که:«صحابه گرد هم آمدند و در این مورد بحث کردند که کدام حرف در کلام بیشترین تکرار را دارد و به این نتیجه رسیدند که حرف "الف" بیشترین ورود را در کلام دارد. پس امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در لحظه، خطبه‌ای بسیار زیبا و دلپذیر (مونقه) ایراد فرمودند که در آن هیچ حرف الفی به کار نرفته است: «ستایش می‌کنم آن کسی را که لطفش بزرگ است، و نعمتش پیشی گرفته است، و رحمتش بر غضبش پیشی داشته است، و کلامش به کمال رسیده، و اراده‌اش نافذ گشته و فرمانش جاری شده است... الی آخر». و این خطبه طولانی است سپس امام -عَزَّ عَزُّهُ- در ادامه یا در جای دیگر چنین ستایش کرد :«ستایش