در اینجا حدیث شریف به پایان می‌رسد. چه زیباست این حدیث و چه شگفت‌انگیز است محتوای آن؛ هرچند متأسفانه به دلیل دست‌های کاتبان و نقل‌کنندگان، خالی از خطاهای نوشتاری و اشتباهات نیست.
در یکی از شماره‌های مجله «الإسلام فی معارفه و فنونه» نوشته‌ی شیخ حبیب آل ابراهیم عاملی، چنین آمده است: یکی از ادیبان به یکی از فرزندان شیخ گفت که در یکی از روزنامه‌های خارجی، مطلبی از یکی از دانشمندانی که در ابداع بمب اتمی نقش داشتند خوانده است؛ در آن مطلب ذکر شده بود که آن‌ها از طریق کلام علی بن ابی طالب -عَزَّ عَزُّهُ- به راه ابداع این بمب هدایت شده‌اند. آن ادیب از فرزند شیخ درخواست کرد تا از پدرش بپرسد که آیا اثری از امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- نزد او هست که راهنمایی به بمب اتمی کند یا خیر.شیخ هنگامی که فرزندش این سؤال را از او پرسید پاسخ داد که بر هیچ سخنی از علی بن ابی طالب -عَزَّ عَزُّهُ- که به این موضوع اشاره کند دست نیافته است، مگر دو بیت شعر که به ایشان نسبت داده شده و این‌هاست:
«آن ماده گریزپا و ناپایدار را برگیر،{جیوه و اورانیوم}و چیزی قدرتمند که شبیه صاعقه است؛{انرژی آزاد شده از هسته اورانیوم}هرگاه آن را به خوبی خرد کنی و بشکافی،{ضربه یک نوترون به هست اورانیوم برای شکافته شدن}بر شرق و غرب مسلط شوی.»