کند که در اینجا هیچ جدایی و شکافی وجود ندارد، و اگر میان او و او فاصله‌ای می‌بود، در این صورت شخصی دیگر می‌گشت و این همان کفر آشکار است.

آیا نشنیدی که فرمود: ﴿می‌خواهند میان خدا و رسولانش جدایی بیندازند﴾ و فرمود: ﴿و آنچه را که خدا به پیوستن آن فرمان داده است، قطع میکنند﴾؟ اشاره این آیات برای عارفان این است که نباید گفته شود میان خدا و اسمش واسطه‌ای است. و به همین خاطر فرمود: "من و علی مانند این دو هستیم"، زیرا او آغازِ نام‌ها و نخستین کسی است که نام گرفت. پس هر کس "اشاره" را بشناسد، از "عبارت" بی‌نیاز شود، و هر کس جایگاه‌های صفت را بشناسد، به قرارگاه معرفت دست یابد.آیا اشاره‌ی "اسم" به سوی مولایش را نشنیدی که بدون هیچ ایما و اشاره‌ای، به صراحت می‌گوید: "تویی که غم را از من می‌زدایی، و تویی که اندوه مرا برطرف می‌کنی، و تویی که دینم را می‌پردازی و تویی که وعده‌ام را به انجام می‌رسانی"؟ سپس از اسم آشکارش در میان خلق پرده برمی‌دارد و می‌گوید: "تو علی هستی"؛ تا از این طریق به مولایش اشاره کند. پس اشاره به سوی درگاه او چنین بود: "من شهر علم هستم و علی درِ آن است؛ هر کس شهر علم را اراده کند، باید در را مقصود قرار دهد"».