که می‌دانستند﴾. و امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- در ادامه فرمودند: «ای مفضل، این امر لطیف است و سِرّ این دانش پیچیده است. بدان که "ذات" والاتر از آن است که در اسامی و صفات محدود شود؛ او غیبی است که هیچ‌کس بر او چیره نمی‌شود، باطنی است که هیچ امر پنهانی از او پوشیده نمی‌ماند. هیچ چیزی بزرگتر از او نیست، اما به صفات خود موصوف است و به نشانه‌هایش مشهور و به ظهوراتش شناخته شده است.‌او قبل از "قبل" بود، آن‌گاه که هیچ "قبلی" نبود؛ و قبل از آنکه مکان و جهت را (به وجود آورد)، در حالی که هیچ مکان و جهتی جز او نبود؛ و قبل از مکان بود، در حالی که هیچ مکانی نبود مگر آنچه او آفرید؛ و او تا بی‌نهایت است؛ او از حالتی به حالت دیگر تغییر نمی‌کند و از آنچه از کیان (هستی) اوست، دگرگون نمی‌شود؛ به هیچ‌چیز نیاز ندارد تا از آن یاری بجوید، و به هیچ‌کس وابسته نیست تا به واسطه او شناخته شود؛ بلکه او همان‌جاست که هست و همان‌جا بود که بود، و هیچ‌چیز نبود مگر او. ای مفضل! همانا ظهور، کمالِ نهفتگی است و نهفتگی، کمالِ ظهور؛ و قدرت و توانمندی، کمالِ فعل است. و هرگاه کلیات حکمت در نهفتگی‌شان کامل نباشند تا در ظهورشان کامل گردند، حکمت از جانب حکیم ناقص خواهد بود، هرچند که او توانا باشد.مفضل گوید: عرض کردم: «ای مولای من، شرح این سخن را برای من افزون کنید تا کسی که به شما نزدیک شده و با نور شما گام