‌و باز آمده است: و امیرالمؤمنین با آن حضرت یعنی رسول خدا شریک بود؛ هر جا که ایشان غایب بود یا حاضر، علی -عَزَّ عَزُّهُ- نیز بود. او همان «سّری» است که هیچ‌کس انکارش نمی‌کند مگر کسی که سرپیچی کرده و کفر ورزیده است؛ و همان ولیّی است که اعمال انسان‌ها بر او عرضه می‌شود و اشاره به او در این گفته است «ظاهرش امامت و وصایت، و باطنش غیبی است که به راحتی درک نمی‌شود». ای خواننده، تامل کن و هر چه خواهی حکم کن و باور کن.

و باز آمده است: حسن بصری روایت کرده است که چون خضر با موسی -عَزَّ عَزُّهُ- دیدار کرد و آنچه میان آن دو گذشت پیش آمد، گنجشکی آمد و قطره‌ای از دریا گرفت و بر دستان موسی -عَزَّ عَزُّهُ- قرار داد. خضر پرسید: «این چیست؟» موسی در پاسخ گفت: «علم ما و علم تمام اولین و آخرین در برابر علم وصی پیامبر، تنها مانند این قطره در این دریاست».

و باز از ابن عباس روایت شده است که امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در یک شب، از زمانی که تاریکی‌اش فرا رسید تا زمانی که صبحش دمید و چراغ‌ها خاموش گشت، برای او شرح «باء» در «بسم الله» را باز کرد و از این شرح حتی به حرف «سین» نرسید.