‌از این خبر و خبرهای پیشین برای ما روشن می‌شود که امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- همان «اسم اعظم» است. همگان بر این باورند که اسم اعظم همان «الله»، نامِ ذات اقدس است؛ پس آن مرد خیبری، خدا را به وسیله «الله» که همان علی است خواند. آفریدگار در آیات محکم قرآن خود فرموده است: ﴿و فرمان ما جز یک امر نیست، مانند یک چشم برهم زدن﴾¹ و نیز فرموده است: ﴿همانا فرمان او چنین است که هرگاه چیزی را اراده کند، به آن می‌گوید: "باش"، پس آن می‌باشَد﴾².

‌و این مولای ما علی -عَزَّ عَزُّهُ- است که آب را تنها با یک اشاره منجمد کرد، و اشاره زمانی تنها به اندازه یک لحظه یا کلمه «کُن» (باش) می‌گیرد؛ همان‌طور که آن مرد خیبری تنها با دعا به وسیله امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- که او همان اسم اعظمِ «الله» است بر روی آب راه رفت. و علم و قدر و فرمان تنها از آنِ خداوند است.

و در کتاب «مشارق الانوار» آمده است: «پس آن نقطه واحد، حقیقتِ موجودات، مبدأ کائنات، قطب دایره‌ها و دانای غیب و شهادت است؛ ظاهر آن نبوت و باطن آن ولایت است». و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند در حالی که ذکر شده است نام تمام کتاب‌های آسمانی در آن نقطه‌ای که زیر «باء» در «بسم الله» است جمع شده است: «من آن نقطه‌ام».