‌توضیح: کسی که جبرئیل از شاگردان اوست، و ستاره بر پیشانی‌اش می‌درخشد، و ابراهیم خلیل و خضر از شیعیان اویند، و جایگاهش نسبت به محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- مانند جایگاه روح نسبت به بدن و سر نسبت به جسم است، شک نیست که او همان «احد صمد»(یکتا و بی نیاز) است.

و باز از ابن عباس روایت شده است که گفت: رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- در مسجد بودند و گروهی از مهاجران و انصار نزد ایشان بودند که جبرئیل بر او وارد شد و گفت: «ای محمد، خداوند به تو سلام می‌رساند و می‌گوید: علی را حاضر کن و روی خودت را در برابر روی او قرار ده». سپس جبرئیل به آسمان بازگشت. رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- علی -عَزَّ عَزُّهُ- را فراخواند و او را حاضر کرد و روی خود را در برابر روی او قرار داد. جبرئیل برای دومین بار فرود آمد در حالی که ظرفی از خرما داشت و آن را میان آن دو قرار داد و گفت: «بخورید». پس هر دو خوردند. سپس تشت یا ابریقی آورد و گفت: «ای رسول خدا، خداوند تو را فرمان داده است که بر دست علی بن ابی‌طالب آب بریزی». پس ایشان برخاستند و بر دستان علی -عَزَّ عَزُّهُ- آب ریختند. علی -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ای رسول خدا، من سزاوارترم که آب بریزم». پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «اما خداوند سبحان به جای تو، مرا فرمان داد». و هر زمان که آب بر دست علی -عَزَّ عَزُّهُ- می‌ریخت، حتی یک قطره آب در تشت نمی‌افتاد!