عبادات ظاهری پیش رفتند که خارج از دایره اسلام محسوب شدند. اما ما در فرقه خصیبیه، اساس مبانی و اعتقاداتمان، به‌جا آوردن تکالیف ظاهری است و مذهبی که بر اساس آن عبادت می‌کنیم و عمل می‌کنیم، مذهب امام جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- است. ما معتقدیم که ظاهر برای باطن، مانند جسم برای روح، لفظ برای معنا و حصار برای باغ است. در کتاب‌های توحیدی ما، احادیث و اخبار بسیاری آمده است که بر ضرورت انجام امور ظاهری تأکید دارد و می‌گوید هر کس ظاهر را ترک کند، خداوند هم ظاهر و هم باطن را از او می‌گیرد.

‌اگر در میان ما افرادی یا گروه‌هایی باشند که با تکیه بر باطن، از انجام واجبات ظاهری روی گردانند، این به معنای آن نیست که آن‌ها بر اساس قاعده‌ای یا نصوص باطنی چنین کرده‌اند، بلکه درست برعکس است؛ تکیه آن‌ها بر اجتهادات و تأویلات شخصی نادرستی است که در جریان آن، دچار اهمال و سهل‌انگاری شده‌اند.

‌و ما «ظاهری‌ها» را به غلو متهم کردیم، زیرا آن‌ها معتقدند امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب -عَزَّ عَزُّهُ- که ما عبادت خود را متوجه او می‌کنیم تنها شخصی مخلوق و محدود است، درست مانند کسانی که اسماعیلیان، دروزیان و بهائیان آن‌ها را به مقام الوهیت رساندند. ای خواننده عزیز، گمان می‌کنم که من حقیقت را در این سخنانم و