بندگانش ادعا کردند و قدر خدا را به حق نشناختند. آنچه بر صحت سخن من تأکید می‌کند، این است که در اینجا غالیان به این صورت توصیف شده‌اند که به ترک نماز و زکات و روزه عادت کرده‌اند و این توصیف کاملاً بر کسانی که نام بردم منطبق است.
مانند آن‌ها، بلکه حتی بیشتر از آن‌ها، اسماعیلیانی هستند که به ظهور خداوند در پادشاهان فاطمی و سپس در «علی‌خان» (آقا خان) و فرزندان و نوادگان او اعتقاد داشتند؛ و آن‌ها خود را از به‌جا آوردن تکالیف شرعی و عبادات ظاهری رها کردند و تنها به اعتقادات باطنی بسنده نمودند. من خود این حقیقت را زمانی که به عنوان هیئتی از «جمعیت خیریه اسلامی جعفریه» برای برقراری ارتباط با اسماعیلیان و دعوت آن‌ها به همکاری و پیوستن به این جمعیت برای فعالیت در حوزه مذهب جعفری، از «مجلس اسماعیلی اعلی» در «سلمیه» بازدید کردم، از نزدیک لمس کردم.