همین مطلب است در این سخن که: «من همان عبادت‌کننده هستم و من همان معبود هستم»؛ و بدین ترتیب، علی را به عنوان مولای خلق اثبات کردند.
شفاف سازی: همان‌طور که پیش‌تر ذکر کردیم، امامیه دیدنِ آفریدگار را به طور کامل نفی می‌کنند، و در اینجا تصریح می‌کنند که آن پروردگاری که در روز قیامت مورد رؤیت قرار می‌گیرد و آیه به آن اشاره دارد ﴿در آن روز چه چهره‌هایی درخشانند، که به سوی پروردگارشان می‌نگرند﴾1، کسی نیست جز امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ؛ همان کسی که ناصبیها ولایتش را انکار کردند، در حالی که از دیدگاه امامیه، او همان پروردگار معبود است.
در این کلام، قاعده‌ی ما پیروان خصیبی تثبیت شده است، هرچند گویندگان آن متوجه این موضوع نیستند. این قاعده‌ای است که می‌گوید: ذات یعنی نور لاهوت مجرد را همان‌گونه که هست نمی‌توان دید، اما تجلی او ممکن است و در این صورت بیننده او را شبیه به خود می‌بیند. و دلیل صحت این مطلب، همان سخن مولای ماست که در اینجا نقل شد: «من عبادت‌کننده هستم، من معبود هستم»2.