درخشان بود؛ پس پیامبر صورتی را دید و به او گفته شد: ای محمد، آیا این صورت را می‌شناسی؟ فرمود: آری، این صورت علی بن ابی‌طالب است. پس خداوند وحی فرمود: که فاطمه را به نکاح او درآور و او را به عنوان ولیّ برگزین».

خواننده باید تأمل کند که چگونه حقیقت الوهیت برای مولای ما به صراحت در کلام تجلی یافت؛ آن‌جا که میان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- و خداوند چیزی نبود جز قفسی از مروارید، تا آن‌جا که فرمود: «صورتی را دید و گفته شد: ای محمد، آیا این صورت را می‌شناسی؟ فرمود: آری، این صورت علی بن ابی‌طالب است»؛ چرا که آفریدگار با نور لاهوت مجرد دیده نمی‌شود. سپس بنگرد که چگونه این حقیقت با این عبارت پوشانده شد «پس خداوند وحی فرمود که فاطمه را به نکاح او درآور»، و سپس چگونه با این سخن آشکار گشت: «و او را به عنوان ولیّ برگزین»؛ در حالی که خداوند متعال فرموده است: ﴿خداوند ولیّ کسانی است که ایمان آورده‌اند﴾.

‌و همچنین آمده است که: «علی داناتر از پیامبران بود» و سپس این سخن خداوند متعال را تلاوت کرد: ﴿بگو کافی است که خداوند گواه باشد میان من و شما و کسی که علم کتاب نزد اوست﴾¹. بیان آنکه چه کسی داناتر از پیامبران بود، همان خداوند بود و کسی که علم کتاب نزد اوست نیز کسی جز او نیست.