خدا به عنوان نشانی قرار داده شده است؛ چرا که این‌گونه روایات گاه برای پوشاندن و تلبیس همان‌طور که پیش‌تر ذکر کردیم روایت می‌شوند. اما از سوی دیگر، این «نشان» که خداوند میان خود و خلقش قرار داده، همان «ظاهرِ خدا» است که صورت دیدنی اوست. پس هر کس به این صورت اقرار کند و آن را به درستی بشناسد، در حالی که قدرت قهارانه او را اثبات و مظاهر عجز را از او نفی کند، مؤمن است؛ و هر کس آن را انکار نموده و میزان عجز را بر میزان معجزه ترجیح دهد، کافر است.

‌خداوند متعال در کتابش فرموده است: ﴿در آن‌جا، ولایت متعلق به خداوند حق است﴾.

و همچنین از ابوالحسن -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «ولایت علی در تمام صحیفه‌ها (کتاب‌های آسمانی) نوشته شده است».

‌و روایت شده است که حمران بن أعین از امام باقر -عَزَّ عَزُّهُ- درباره این سخن خداوند متعال پرسید: ﴿سپس نزدیک شد و پایین آمد، پس فاصله او به اندازه دو کمان یا کمتر بود﴾¹. امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «خداوند متعال محمد پیامبرش را نزدیک کرد، تا آنکه میان او و خداوند چیزی نبود جز قفسی از مروارید که در آن تختی از طلای