و از کتاب «المحتضر» نقل است از مثنی بن زراره که گفت: نزد ابوجعفر -عَزَّ عَزُّهُ- بودم که مردی از اهل کوفه نزد ایشان آمد و درباره این سخن امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- پرسید که: «از من هر چه می‌خواهید بپرسید، زیرا به خدا سوگند از هیچ چیز نخواهید پرسید مگر آنکه شما را خبر دهم». امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هیچ کس نزد خود علمی ندارد مگر آنکه از نزد امیرالمؤمنین خارج شده است؛ پس مردم هر کجا که خواهند بروند ، اما به خدا سوگند که امر و حقیقت جز از این‌جا نیست» و به خانه خود اشاره فرمود.

و همچنین با اسنادش از مفضل از ابوعبدالله -عَزَّ عَزُّهُ- نقل شده که فرمود: «همانا خداوند، علی را به عنوان نشانی میان خود و خلقش قرار داد و هیچ نشانی جز او میان آن‌ها نیست؛ پس هر کس به ولایت او اقرار کند، مؤمن است و هر کس آن را انکار کند، کافر است، و هر کس او را نشناسد، گمراه است و هر کس با او دشمنی کند، مشرک است؛ و هر کس با ولایت او بیاید به بهشت می‌رود و هر کس آن را انکار کند به آتش می‌رود».

‌توضیح: چه بسا برای خواننده در تفکرش آشفتگی ایجاد شود هنگامی که به عبارت «همانا خداوند علی را نشانی میان خود و خلقش قرار داد» می‌رسد و تصور کند که این امر دال بر مخلوق بودن اوست، چرا که گمان می‌کند او توسط فاعلی یعنی