و برهان بر ربوبیت ایشان در این سخن که: «من همان کسی هستم که به آنان ندا دادم آیا من پروردگار شما نیستم؟»، فرموده خداوند متعال است: ﴿و به یاد آور هنگامی که پروردگارت از صلب فرزندان آدم، فرزندانشان را بیرون آورد و آنان را بر خودشان گواه گرفت که: "آیا من پروردگار شما نیستم؟" گفتند: "بله، گواهی می‌دهیم". این برای آن بود تا روز قیامت نگویید که ما از این موضوع غافل بودیم﴾¹.

‌و این سخن ایشان که: «به واسطه امری قیوم که همواره بوده است»، اشاره به این است که او همان قیوم است که از کیان (ذات) خود هرگز جدا نبوده، هرچند در چشم‌ها (به صورت عینی) ظاهر شده است، و ندای او به خلق، با امر و علمِ ذات خودش است. و مولای ما در ابیاتی شعر صریح فرموده است که صفت قیومیت از آنِ ایشان است: «و همانا من بر هر قیومی، قیوم هستم».

از این سخن مولای ما که «من پدیدآورنده مردمان هستم»، یعنی آفریدگار خلق، برای ما روشن می‌شود که ایشان همان «الله» است؛ به دلیل این باورِ تمام دین‌داران با وجود تفاوت مذهب هایشان که سازنده مخلوقات و پدیدآورنده موجودات، همان خداوند اعظم است، و همچنین به دلیل فرموده خداوند متعال: ﴿و او کسی است که شما را از نفسی واحد پدید آورد ما آیات را برای کسانی که می‌فهمند، به