بر عرش نوشته شد پس استوار گشت، و بر آسمان‌ها نوشته شد پس برپا شدند، و بر زمین نوشته شد پس گسترش یافت، و بر باد نوشته شد پس وزید، و بر برق نوشته شد پس درخشید و بر وادی نوشته شد پس جاری گشت، و بر نور نوشته شده پس تابید، و بر ابر نوشته شد پس اشکبار گشت، و بر رعد نوشته شد پس خاشع گشت، و بر شب نوشته شد پس تاریک و تیره گشت، و بر روز نوشته شد پس روشن شد و لبخند زد».

توضیح و شفاف سازی: این سخن مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- که: «همانا شناخت من به نوریّت، شناخت خداست و شناخت خدا، شناخت من است»، دلیلی درخشان بر این است که او همان اوست (واحدند). خداوند متعال فرمود: ﴿بگو خدا را بخوانید یا رحمان را بخوانید؛ هر کدام را که بخوانید، نام‌های نیکو از آنِ اوست﴾¹. معنایش این است که اگر خدا را بخوانید، در واقع رحمان را خوانده‌اید و اگر رحمان را بخوانید خدا را خوانده‌اید؛ زیرا خدا همان رحمان است و رحمان همان خداست، و هر کدام از این دو را بخوانید، نام‌های نیکو متعلق به اوست زیرا هر دو یکی هستند.

‌به همین ترتیب، هر کس امیرالمؤمنین را به نورانیّت بشناسد، خدا را شناخته است و هر کس خدا را بشناسد، امیرالمؤمنین را شناخته است؛ زیرا آن صورت دیده‌شده