و همچنین از امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که به کمیل بن زیاد فرمود در حالی که با او از کنار گورستانی می‌گذشت و کمیل در گام برداشتن شتاب می‌کرد پس به او فرمود: «ای کمیل، گام‌هایت را آرام کن، زیرا آنان صدای کشیده شدن نعلین‌هایت را می‌شنوند». و علم امام به آنان، نه از روی گمان است و نه تقلید، بلکه علم احاطه و تحقیق است؛ پس همان‌گونه که علم خدا بر معلومات احاطه دارد، علم آنان نیز در لایه‌های زمین و آسمان‌ها نافذ است؛ زیرا آسمان‌ها و زمین و آنچه در آن‌هاست، خزانه‌خانه خداست که آن را برای آنان آفرید و به آنان سپرد، پس کلیدهای علم و غیب آن نزد آنان است.

‌توضیح: از این سخن مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- که: «و علم امام به آنان، نه از روی گمان است و نه تقلید، بلکه علم احاطه و تحقیق است»، برای ما روشن می‌شود که آنچه ایشان از علم غیب و مانند آن می‌فرمود، از طریق آموزش محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- یا دیگری نبوده است؛ آن‌گونه که برخی از کسانی که در حد پوسته‌ها و ظواهر ایستاده‌اند، می‌گویند و باور دارند. سپس، خواننده چه تفاوتی میان معنای عبارت «پس علم خدا بر معلومات احاطه دارد» و معنای این قول در مورد امام می‌یابد؟ و همچنین چه تفاوتی میان معنای جمله «و علم آنان (یعنی امامان) در تمام زمین و آسمان‌ها نافذ است» و این سخن که «کلیدهای علم آن نزد آنان است» می‌بیند؟ در حالی که