و این سخن ایشان که: «علم پیامبران در برابر علم او، همچون قطره‌ای در دریا و ذره‌ای در بیابان است...»؛ به اعتقاد اکثر پیروان ادیان، هیچ‌کس نیست که علمش بر علم پیامبران برتری یابد مگر آفریدگار زمین و آسمان؛ به دلیل سخن خداوند متعال در شأن حضرت آدم در پیشگاه فرشتگان: ﴿و خداوند تمام نام‌ها را به آدم آموخت، سپس آنان را بر فرشتگان عرضه داشت و فرمود: اگر راست می‌گویید، نام‌های این‌ها را به من خبر دهید. گفتند: پاک و منزهی تو، ما دانشی نداریم مگر آنچه تو ما را آموخته باشی همانا تو دانایی و حکیمی. فرمود: ای آدم، نام‌هایشان را به آنان خبر ده. پس چون نام‌هایشان را به آنان خبر داد، فرمود: آیا به شما نگفتم که من غیب آسمان‌ها و زمین را می‌دانم و می‌دانم آنچه را آشکار می‌کنید و آنچه را پنهان می‌داشتید﴾¹.

و این سخن مولای ما که: «و آسمان‌ها و زمین نزد امام همچون دست یا انگشت اوست؛ ظاهر و باطن آن را می‌شناسد...»؛ ثابت می‌کند که او همان خداست، به دلیل فرموده خداوند متعال: ﴿و قدر خداوند را به حق نشناختند، در حالی که روز قیامت تمام زمین در مشت اوست و آسمان‌ها در دست راستش پیچیده شده است؛ منزه و بلندمرتبه است او از آنچه شریک می‌سازند﴾².