و نیز در کتاب «مشارق الأنوار فی حقائق الأسرار» از سخن مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است: «من، منم و من، منم؛ من ذاتِ ذات‌ها هستم، و ذات در ذات‌ها برای ذات است».
معنای این کلام چیست و مقصود از آن چیست؟ و آیا جایز است گفته شود که مولای ما این را از روی اتفاق یا بیهوده مطرح کرده است؟ حاشا که چنین باشد؛ بلکه این سخن حاوی والاترین و دقیق‌ترین معناست که از جنبه‌ای پنهان برای عارفِ ولیّ اشاره می‌کند که گوینده این سخن، همان خدای علی (بلندمرتبه) است. نویسنده‌ی کتاب در شرح این عبارت‌ها و پس از سخنانی به این موضوع پرداخته است: «من ذات ذات‌ها هستم و ذات در ذات‌ها برای ذات است»، و با آشکار کردن راز پنهان و کلامی که به دو سوی «کُن فیکون» گره خورده، به آن تصریح نموده است؛ و آن اینکه او اسم اعظم خداوند و حقیقت هر موجودی است، و او ذات هر موجودی است زیرا او راز، کلمه، امر و ولی او بر هر چیزی است و این امری است که خداوند او را به آن اختصاص داده، زیرا او همان اوست.
و من به نوبه خود در شرح این کلمات مولایمان می‌گویم: سخن ایشان که «من ذات ذات‌ها هستم»، به این معناست که من نهایتِ نهایت‌ها و معنایِ معناها هستم؛ و