آن جایگاه مبارک، از سوی درختی ندا داده شد که: ای موسی! من همان خدا پروردگار جهانیان هستم﴾¹.

و نیز نقل شده است که سلمان بر امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- وارد شد و از حقیقت ایشان پرسید؛ پس فرمودند: «ای سلمان! من کسی هستم که امت‌ها را به طاعت خود دعوت کردم، پس آن‌ها کفر ورزیدند و در آتش عذاب شدند و من خزانه‌دار (نگهبان) آن‌ها بر ایشان هستم». و می‌گویم ای سلمان! هیچ‌کس مرا به حقِ معرفتم نمی‌شناسد مگر آنکه با من در ملکوت اعلی بوده باشد.

و از همین دست روایات است که: همانا امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- هنگامی که در خانه خدا (کعبه) متولد شد، به سجده افتاد و سپس سر شریفش را بلند کرد و اذان و اقامه گفت؛ یعنی اذان و اقامه را تلاوت کرد و به یگانگی خدا، رسالت محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- و به خلافت و ولایت خودش گواهی داد. سپس به رسول الله -جَلَّ جَلَالُهُ- اشاره کرد و فرمود: بخوان ای رسول خدا! ایشان فرمودند: بله. پس امیرالمؤمنین از صحیفه‌های آدم آغاز کرد و آن‌ها را خواند، تا جایی که اگر شیث -عَزَّ عَزُّهُ- حضور می‌داشت، اقرار می‌کرد که امیرالمؤمنین به آن‌ها دانشمندتر است. سپس صحیفه‌های نوح، صحیفه‌های ابراهیم، تورات و