کند به بهشت نمی‌برم اگرچه از من اطاعت کرده باشد»، اشاره به این است که نشانه ایمان، شناخت آن صورت و اقرار به آن است. کسی که او را بشناسد و به حقیقتِ شناخت اقرار کند، در گودال‌های مسوخیت (سقوط انسانی) قرار نمی‌گیرد، حتی اگر در واجبات اطاعت مانند نماز و زکات و مانند آن‌ها کوتاهی کند. اما کسی که آن حقیقت را انکار و از آن روی گردان باشد، به بهشت وارد نمی‌شود، اگرچه نماز خواند و روزه بگیرد و تمامی واجبات و نهایت اطاعات را به جای آورد؛ بلکه هر یک از این‌ها به‌صورت جداگانه بر اساس اعمالشان در دنیا پاداش داده می‌شوند. اما عقوبت مشرکِ منکر، ابدی است و علاوه بر عقوبت آخرت، در پیراهن‌های بشری همواره در عذاب است؛ چنان‌که فرمود: ﴿همانا خدا نمی‌بخشد که شریکی برایش قرار دهند، اما آنچه کمتر از آن باشد را برای هرکه بخواهد می‌بخشد؛ و هر کس خدا را شریک قرار دهد قطعاً گناهی عظیم ساخته است﴾¹.

و همچنین در همان کتاب نقل شده است که مولای ما علی -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «من همان کسی هستم که از درخت با موسی سخن گفتم، من همان نور هستم»؛ این سخن با فرموده خداوند متعال در سوره قصص مطابقت دارد که می‌فرماید: ﴿پس چون به آنجا(درخت) رسید، از جانبِ کرانه‌ی راستِ دره، در