به همین سبب، کلام مولای ما که فرمود «به اذن پروردگارم»، در محدوده پنهان کردن حقیقت(ابهام هدفمند) قرار می‌گیرد؛ زیرا لفظ «إذن» هم به معنای اجازه می‌آید و هم به معنای «علم»، و مقصود در اینجا همین علم است. و کلمه «ربی» به معنای نسبت به پروردگار می‌آید، همان‌گونه که «إلهی» با تشدید باء، به معنای نسبت به معبود است. به این معنا که: «من زنده می‌کنم و می‌میرانم به علمی الهی از جانب خودم» پس بیننده باید در این مطلب تأمل کند.و سخن مولای ما که فرمود: «و من به آنچه در ضمایر (گوشه‌های پنهان) قلوب شماست، آگاهم»، با سخن خداوند متعال در قرآن مطابقت دارد که می‌فرماید: ﴿او آنچه در آسمان‌ها و زمین است می‌داند و آنچه را پنهان می‌دارید و آنچه را آشکار می‌کنید می‌داند و خدا به آنچه در سینه‌ها می‌گذرد آگاه است﴾¹.

«و من از کتاب "الأسوس" از میان کتاب‌های توحیدی و فلسفی ما، نقل می‌کنم؛ و آنچه صحتِ گفته‌ی مرا مبنی بر "از بین رفتن ناتوانی هنگام ظهور قدرت" اثبات می‌کند و معنا را از تاریکیِ ابهام می‌زداید، سخنِ دانشمندی