و همچنین فرمودند: «ای سلمان و ای جندب! من به اذن پروردگارم زنده می‌کنم و می‌میرانم، و به اذن پروردگارم شما را از آنچه می‌خورید و آنچه ذخیره می‌کنید آگاه می‌کنم، و من به ضمایر و دل‌های شما دانا هستم».

هشدار و توضیح: این سخن مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود «به اذن پروردگارم»، از باب اظهار ناتوانی در ظاهر و برای پنهان کردن حقیقت، برای کسانی است که بصیرتشان کور است؛ و مانند آن است که فرمود «خداوند علم آنچه در آن است را به من الهام فرمود» و مانند این‌ها. چرا که خداوند متعال در جنبه کلامی با چنین سخنانی، ظاهرِ ناتوانی را آشکار کرد، همان‌گونه که در جنبه واقعی و عملی، مطابق دیدگاه بینندگان، ظاهرِ ناتوانی را در تولد، خوردن، آشامیدن، مرگ و مانند این‌ها آشکار ساخت؛ در حالی که او از تمام این‌ها والاتر است. او باطن خود را با ظاهری می‌پوشاند که گویی مخلوق است، و ظاهرش را با باطنش می‌پوشاند تا یقین یابیم که او همان خالق است. و نشانه برتر و اثبات‌کننده صفت خالق بودن، همان قدرت قاهره‌ای است که هرگاه ظاهر شود، ناتوانی و صورت مخلوقی منتفی می‌گردد؛ و هنگامی که این قدرت اوست، آن قدرت با این صورت ظاهری نیست، بلکه به شکل کسانی است که در میانشان ظاهر شده است.