همان‌گونه که از مصرع دوم در سخن ایشان که «در مورد علمِ آیندگان، پنهان‌کننده و رازدار هستم»، درمی‌یابیم که ایشان از یک سو به علم آیندگان نیز همانند پیشینیان محیط است، و از سوی دیگر، این علم در قالب کتمان و پاسداری از راز است، همان‌طور که پیش‌تر در فصل دوم در کلام پیرامون «باطن» ذکر کردم.

و از سخن ایشان در بیت دوم که فرمود: «و تمام اسرار غیب را کشف کردم» یعنی به تمامیتش، قوی‌ترین برهان بر این است که ایشان همان «ازل قدیم» است؛ به دلیل سخن خداوند متعال: ﴿او دانای غیب است و هیچ‌کس را بر غیب خود مطلع نمی‌سازد﴾¹. پس علم کلی به غیب، تنها منحصر به خداوند است و دانستن بخشی از آن برای آفریدگان، تنها از طریق بخشش و فیض خالق است؛ در حالی که امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- صراحتاً به محیط بودن نسبت به تمام غیبیات اشاره می‌کند، نه بخشی از آن.