هر چیزی داناست﴾¹ و همچنین فرمود: ﴿دری که باطنش در آن رحمت است و ظاهرش از جهتی عذاب است﴾².

و همچنین آن‌ها از سخن مولای ما پیامبر اکرم -جَلَّ جَلَالُهُ- چشم پوشی کردند که فرمود: «علی درِوازه شهر علم و تقسیم‌کننده بهشت و آتش است»؛ این سخن در راستای فرمایش رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- است آنگاه که فرمود: «قرآن دارای ظاهر و باطنی است؛ ظاهرش زیبا و باطنش عمیق است، شگفتی‌هایش پایان نمی‌یابد و عجایبش کهنه نمی‌شود. و هیچ آیه‌ای در قرآن نیست مگر آنکه هفت معنا دارد: ظاهر، باطن، اشارات، نشانه‌ها، لطایف و حقایق؛ پس ظاهر برای توده مردم (عوام)، باطن برای خواص، و اشارات برای خواص‌الخواص(خواص نخبگان) است و الی آخر».

و در کتاب «نهج البلاغه» از مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است که فرمود: «بلکه من بر گنجینه‌ای از دانشی نهفته و گرانبها تکیه کرده‌ام که اگر آن را آشکار می‌کردم شما چون ریسمان‌های چاه‌های عمیق، به لرزه و اضطراب می‌افتادید».