و همچنین در کتاب "المناقب" از اصبَغ بن نُباته روایت شده است که گفت امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در یکی از خطبه‌هایش فرمودند: ای مردم! من پیشوای جهانیان و وصیِ بهترینِ آفریدگان و پدرِ خاندان پاک و هدایت‌گر هستم. من برادر رسول‌الله -جَلَّ جَلَالُهُ- ، وصی او، ولی او، برگزیده او و محبوب او هستم. من امیرالمؤمنان، پیشروِ مومنانِ نورانی(پیشانی سفیدان) و سرورِ وصیان هستم جنگ من، جنگ خداست و صلح من، صلح خدا؛ فرمان‌برداری از من فرمان‌برداری از خداست و ولایت من، ولایت خداست. پیروان من، دوستان خدا و یاران من، یاران خدا هستند».
و همچنین نزد علمای طریقت و مشایخ حقیقت، به نقل صحیح و کشف صریح ثابت شده است که مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- بر منبر جامع کوفه برخاسته و خطبه خواند و فرمود: «ستایش خدایی را که پدیدآورنده آسمان‌ها و زمین و آفریننده آن‌هاست»، تا آنجا که فرمود: «ای مردم، مَثَل‌ها جاری شد و عمل‌ها محقق گشت؛ خواجه ها(بی اراده ها) زمام امور را به دست گرفتند و زنان فرمانروایی کردند»، تا آنجا که فرمود: «و زمین لرزید و واجبات ضایع شد، نادانان پیش افتادند و صالحان عقب ماندند»، تا آنجا که فرمود: «و زنانِ بی‌سروپا ظاهر شدند و مردانِ ناتوان و بی‌عرضه پیشرو و امام آن‌ها گشتند...» تا آنجا که می‌فرماید: «و عراق از خون‌های ریخته شده به فریاد درآید (و غوغا