توضیح: پروردگار با زبان علی -عَزَّ عَزُّهُ- با رسولش سخن گفت، «در حالی که پروردگار کسی جز علی نیست»؛ اما نخواست که پیامبر را با ذات غیبی و دسترس‌ناپذیرش نشان دهد، زیرا برای آفریدگان، تحمل و پایداری در برابر رؤیت نور مجرد لاهوت (الوهیت) ممکن نیست؛ بلکه ذات خود را به صورت علی -عَزَّ عَزُّهُ- در حالی که ایستاده بود و نماز می‌خواند به او نشان داد، همان‌گونه که سخنانش را از زبان علی -عَزَّ عَزُّهُ- در حالی که با او مخاطب بود، به گوشش رساند: ﴿و اوست که در آسمان معبود است و در زمین نیز معبود است؛ و او حکیم و داناست﴾¹.

و همچنین روایت شده است که ابوذر -عَلَيْهِ السَّلَامُ- نقل کرد که رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمودند: «شب معراج، هنگامی که به آسمان می‌رفتم، از هیچ گروهی از ملائکه عبور نکردم مگر آنکه از علی سؤال کردند، تا جایی که پنداشتم نام او از نام من مشهورتر است».

نکته: پندار رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- مانند پندار ما نیست که احتمال خطا یا صواب در آن باشد بلکه حقیقت ثابت و همواره درست است؛ به دلیل این سخن پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- که فرمود «از پندارهای مؤمنان پرهیز کنید، زیرا خداوند حقیقت را بر زبانهای آنان قرار داده است». پس چگونه باشد در حالی که او اوج ایمان است و نزد ما اهل