و همچنین رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمودند: «هر کس دوست دارد که بر پل صراط همچون باد تند بگذرد و بدون حساب وارد بهشت شود، پس باید ولایتِ دوست، یار و جانشین من بر خانواده و امتم، یعنی علی بن ابی‌طالب را بپذیرد و هر کس دوست دارد که وارد آتش شود، پس ولایت او را رها کند. به عزت و جلال پروردگارم سوگند، که او درگاه خداست که جز از طریق او راهی به سوی او نیست و او همان صراط مستقیم است، و اوست که خداوند در روز قیامت درباره ولایتش سؤال خواهد کرد». سپس این آیه خوانده شد: ﴿در آن‌جا ولایت برای خدای حق است؛ او بهترین پاداش‌دهنده و بهترین فرجام‌بخش است﴾¹ و منظور از «در آن‌جا»، در جریان قیامت است.

‌و خواننده باید میان کلام رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- در اینجا که فرمود: «پس باید ولایتِ دوست، همراه و جانشین من بر خانواده و امتم، علی بن ابی‌طالب را بپذیرد»، و میان کلام امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در دعایی که در کتاب «نهج‌البلاغه» آمده و در آن خطاب به پروردگار متعال می‌کند در حالی که خود کسی غیر از او نیست فرمودند: «بارالها، تو همراه در سفر هستی و تو جانشین در خانواده هستی»، مقایسه کند. از تطابق این دو وصف سخن رسول خدا که علی را همراه و جانشینش بر اهل و امتش