چون آن ستاره غروب کرد، گفت: «دوست ندارم کسانی را که ناپدید می‌شوند﴾¹. مفسران این آیه را به این معنا تفسیر کرده‌اند که: «دوست ندارم به پرستش کسانی که ناپدید می‌شوند روی آورم»، یعنی «کسانی را که غروب می‌کنند و از بین می‌روند نمی‌پرستم». و خداوند فرموده است: ﴿و جن و انس را نیافریدم مگر برای آنکه مرا بپرستند﴾²؛ پس چون مردم شناخت او را انکار کردند و از عبادتش روی گرداندند آتش دوزخ جزای آنان گشت.

و همچنین ثعلبی در کتاب «کشاف» به صورت مرفوع از ابن عباس نقل کرده است که گفت: هنگامی که این آیه نازل شد: ﴿تو تنها بیم‌دهنده‌ای، و برای هر قومی هدایتگری است﴾³، رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- دستشان را بر سینه ایشان علی -عَزَّ عَزُّهُ- نهاد و فرمود: «من بیم‌دهنده (منذر) هستم و علی هدایت‌کننده (هادی) است، و به واسطه تو ای علی، هدایت‌شدگان هدایت می‌یابند». و مصداق این سخن، کلام پروردگار در قرآن کریم است که فرمود: ﴿و هر کس که خدا هدایت کند، اوست که هدایت شده است و هر کس را که خداوند گمراه کند هرگز سرپرستانی جز او برای آن‌ها نخواهی یافت. و روز