تفسیری، یا به عبارت دقیق‌تر، تأویلی بر سخن رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- که فرمود «علی از من است»؛ یعنی جایگاه علی به منزله‌ی سر در برابر بدن است. و سخن ایشان که فرمود «او از معبود است» و «من از او هستم»؛ یعنی جایگاه رسول خدا به منزله‌ی سر در برابر مقام معبود است و «مألوه» به معنای معبود از «إله» برگرفته شده است. و باقیِ تأویل را به تیزبینی و درک خواننده واگذار می‌کنم.

و همچنین در کتاب «المناقب» به صورت مرفوع از امام حسین -عَزَّ عَزُّهُ- نقل شده است که فرمودند: هنگامی که این آیه نازل شد: ﴿همانا ما مردگان را زنده می‌کنیم و آنچه پیش فرستاده‌اند و آثارشان را می‌نویسیم؛ و هر چیزی را در «امام مبینی» شماره‌گذاری کرده‌ایم﴾، صحابه پرسیدند: ای رسول خدا، آیا مقصود از آن امام مبین، تورات است یا انجیل یا قرآن؟ فرمود: نه. در این هنگام ابوتراب -عَزَّ عَزُّهُ- پیش آمد و رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «او همان امام است که خداوند علم هر چیزی را در او شماره‌گذاری کرده است».

‌توضیح: شاید خواننده بر اساس درک سطحی از کلام رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- چنین بپندارد که این علم کلی که در اختیار امام است و تمام وجود را شامل می‌شود، تنها از آن جهت است که علی -عَزَّ عَزُّهُ- آن را از خداوند دریافت کرده است همان‌طور که شاگرد اطلاعات را از معلم می‌گیرد، و یا اینکه خداوند آن را در او ثبت کرده است