فرود آمدیم و برای نماز جامع اذان داده شد. پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- نماز ظهر را خواند و دست علی -عَزَّ عَزُّهُ- را گرفت و فرمود: «آیا نمی‌دانید که من از خودِ مؤمنان به آنان اولی‌تر هستم؟» گفتند: بله. فرمود: «آیا نمی‌دانید که من به هر مؤمنی از خودش اولی‌تر هستم؟» گفتند: بله. سپس دست علی -عَزَّ عَزُّهُ- را گرفت و فرمود «بارالها، هر کس که من مولای اویم، علی مولای اوست؛ بارالها، دوست بدار هر کسی را که او را دوست بدارد و دشمن بدار هر کسی را که با او دشمنی کند». راوی گوید: پس عمر بن خطاب(لعنت الله علیهم)برخاست و به ایشان گفت: «خوش به حال تو ای پسر ابی‌طالب، که اکنون مولای هر مرد و زن مؤمنی گشتی».

‌آری: همانا او مولای هر مرد و زن مؤمنی است و این مصداق سخن پروردگار است که فرمود: ﴿این بدان دلیل است که خداوند مولای کسانی است که ایمان آورده‌اند و کافران را هیچ مولایی نیست﴾¹.

و همچنین در کتاب «المناقب» از جابر بن عبدالله -عَلَيْهِ السَّلَامُ- نقل شده است که گفت: شنیدم رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- می‌فرمود: «همانا در علی -عَزَّ عَزُّهُ- خصلت‌هایی است که اگر تنها یکی از آن‌ها در مردی باشد، از نظر