از سوره فاتحه

﴿به نام خداوند بخشنده مهربان. ستایش مخصوص خدایی است که پروردگار جهانیان است. بخشنده و مهربان است. مالک روز جزاست. تنها تو را می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌جوییم. ما را به راه راست هدایت کن؛ راه کسانی که به آن‌ها نعمت دادی، نه کسانی که مورد خشم تو قرار گرفتند و نه گمراهان﴾¹.

‌به عنوان حسن ختام، دلیل بر اثبات ربوبیت مولای ما علی -عَزَّ عَزُّهُ- را از سوره فاتحه می‌آورم؛ سوره‌ای که «ام‌الکتاب» (مادر کتاب) است و با بسم‌الله آغاز می‌شود. در کتاب «ینابیع المودة» چنین آمده است: «همانا اسرار کتاب‌های آسمانی در قرآن جمع شده است، و اسرار قرآن در فاتحه، و اسرار فاتحه در بسمله، و اسرار بسمله در کلمه (بِسم)، و اسرار (بِسم) در حرف "ب" و اسرار حرف "ب" در نقطه‌ای است که زیر آن قرار دارد». و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرموده‌اند: «من همان نقطه‌ای هستم که زیر "ب" است».

ای خواننده، به من خبر بده که از این سخنی که در کتابی ظاهری از نویسنده‌ای سنی آمده است، چه نتیجه‌ای گرفتی؟ آیا چیزی جز این استنباط کردی که سرور ما