﴿اللَّهُ الصَّمَدُ﴾: یعنی آن کسی که به ذات خود قائم است و مقصود و مرجع تمام نیازهاست. مولای ما علی -عَزَّ عَزُّهُ- نیز در اعمال و صفاتش یگانه‌ بود و مرجع همگان قرار داشت؛ به گونه‌ای که همگان به او نیاز داشتند اما او به هیچ‌کس نیاز نداشت.

همچنین از رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- نقل شده است که فرمودند: «ای علی، مَثَل تو مانند کعبه است»؛ بدین معنا که مردم برای طواف به سوی کعبه می‌آیند، اما کعبه به سوی کسی نمی‌رود.

‌﴿لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ﴾: یعنی او منزه از پدر، مادر و فرزند است. به این معنا که ابوطالب برای او پدری، فاطمه بنت اسد مادری و حسن، حسین و محسن فرزندانی نبودند (آن‌گونه که در پدری و پسری طبیعی است)؛ بلکه این امور از باب قدرت قاهره و برای پوشاندن حقیقت از دید نفوس و عقول قصور (ناقص) بود. از آنجا که ایشان در میان بشر و مشابه آن‌ها ظاهر شد، برای شناسایی نام گرفت (همان‌طور که هر انسانی نام دارد تا شناخته شود) و تولد از پدر و مادر، ازدواج، فرزندان و مرگ و مانند این‌ها را ظاهر کرد، زیرا برای مردمانی که بر آن‌ها تجلی می‌کند، این امور و حالات جاری است، در حالی که او علی -عَزَّ عَزُّهُ- از تمام این‌ها برتر و والاتر است. آنچه ما از این موارد مشاهده کردیم، از دید بصیرت چشم‌ها و دل‌هایی بود که او آن‌ها را