‌آیه دوم: ﴿و پروردگارت آمد و فرشتگان صف به صف آمدند﴾¹. این آیه بر ظهور مولا برای خلقش دلالت دارد و در آن اشاره‌ای است به آمدن امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در گنبد هشتم، در حالی که جهان بزرگ نورانی و جهان کوچک روحانی که با عنوان فرشتگان و بر اساس صفوفشان از باب‌ها، ایتام، نقباء و نجباء و غیره توصیف شده‌اند همراه ایشان هستند.

‌آیه سوم: ﴿ای نفس آرام یافته! بازگرد به سوی پروردگارت، در حالی که از او خشنودی یافتی و مورد خشنودی او هستی﴾². این آیه اشاره به نفسِ (جان) پاک رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- در لحظه رحلت است؛ آن‌گاه که امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- جان ایشان را با کف دست خود گرفتند و بر چهره ایشان کشیدند، چنان‌که در کتاب «نهج‌البلاغه» از قول ایشان آمده است: «رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- قبض روح شد در حالی که سر شریفش بر سینه من بود و جانش در کف دست من جاری شد و من آن را بر چهره ایشان کشیدم».